Starčevo

Starčevo se nalazi 9 kilometara istočno od Pančeva i zauzima prostor od 92,8 kvadratnih kilometara. Naselje je graničarsko - panonskog tipa i izgrađivano je planski pod rukovodstvom graničarske vojne vlasti. U njemu živi oko 7600 stanovnika.
Na sadašnjoj teritoriji Starčeva postojalo je naselje još u mlađem kamenom dobu (5000-2000 godina pre nove ere) koje se održalo do latinskog doba (600 god. p.n.e.). Ljudi su se tada bavili lovom i ribolovom a postoje dokazi i o početku primitivne zemljoradnje. Praistorijsko Starčevo je značajan lokalitet pa je po njemu čitav jedan period dobio ime Starčevačka kultura. Pronađeni ostaci potvrđuju da je na ovom lokalitetu postojalo tračansko-ilirsko a kasnije i rimsko naselje, što svedoči o kontinuitetu naselja na ovoj lokaciji.

O poreklu imena naselja postoji više predanja.

Po prvom predanju ime je postalo od vojvode Starčevića, koji je imao dvor na potezu koji se danas zove Đurđevac. Naziv potiče od njegovog sina koji se zvao Đurđe. Na Đurđevcu su otkopani ostaci neke građevine i bunar.

 Drugo predanje govori o kaluđeru u manastiru Vojlovica koji je zvan Starac. On je iz manastira izgonio neposlušne sluge a oni su se naseljavali na napuštenom zemljištu van manastira. Naselje je nazvano Starčevo.

Po trećem predanju kod Nadela je postojala koliba nekoga starca. Tuda je vodio put kojim su vojnici nosili poštu od Opova prema Kovinu. Vojnici su često navraćali kod starca pa su naselje koje je tu postojalo nazvali Starčevo.

Po manastirskim arhivskim podacima jedan od kaluđera, kojima je povereno opsluživanje pravoslavnog življa, zvao se Starac. Ugarska vlast je naselju dala ime Teraso ali se ono koristilo samo administrativno. Najverovatnije je da su naselje u sadašnjem obliku osnovali migranti iz Srbije pokrenuti seobom Srba pod Arsenijem Čarnojevicem i da je nastalo između 1690 i 1716 godine. Nakon oslobađanja od Turaka dolazi do novog naseljavanja. Po osnivanju Banatske vojne granice dolazi do kolonizacije Nemaca i Hrvata (najviše je doseljeno od 1788 - 1792) . Mesto je pretežno bilo poljoprivrednog karaktera. Zbog povećanja broja stanovnika i nemogućnosti nalaženja dodatnih izvora prihoda dolazi do iseljavanja u strane zemlje (najviše u Ameriku 1907 i 1908 godine). Napuštanjem sela od strane Nemaca posle drugog svetskog rata stvorena je osnova za novu kolonizaciju. Kolonizacija je pretežno izvršena iz uže Srbije ali se više od trećine koloniziranih vratilo u stari zavičaj. Posle drugog svetskog rata se zbog blizine Pančeva i velikog razvoja industrije u njemu menja socijalna struktura stanovništva i naselje prestaje da bude čisto poljoprivredno pa dolazi do novog naseljavanja. Zbog rata devedesetih godina dolazi do novih migracija stanovništva.
Škola je u Starcevu osnovana 1777. godine a Nemci i Srbi su imali po jednog učitelja. Danasnji naziv skole je: OŠ "Vuk Stefanović Karadžić". 

Na kulturno-prosvetni razvoj sela posebno je uticalo osnivanje: Srpskog pevačkog društva 1903. godine, Hrvatskog pevačkog društva 1905. godine, Vatrogasnog društva 1886. godine.

Starčevo ima dva kraja: Donjanski, (donji) u kome žive najviše Srbi i Gornjanski, (gornji) u kome je najviše bilo Hrvata i Nemaca. Dva dela sela spaja centar u kome je zgrada nekadašnje opštine, sada Mesna zajednica, podignuta još za vreme Marije Terezije, zgrada Doma kulture i moderna ambulanta.
U donjem kraju je pravoslavna crkva a u gornjem katolička. Obe su registrovane 1788. godine.


 

Foto galerija